Αυτό που ίσως να ψάξετε και να μην το βρείτε είναι μια τρομερή συναυλία στο sportting που έκανε ο Παύλος με την εταιρία καλλιτεχνών. Η εταιρία καλλιτεχνών συστήθηκε το 1979  μαζί με τους μουσικούς Παπαντίνα, Νέστορα και Τζιμόπουλο πού τα τραγούδια τους είχαν  αγγλικό στίχο ( Είναι γνωστή η αγάπη του Παύλου για το ξένο rock n roll). Το σχήμα αυτό δεν κυκλοφορεί δίσκο. Ένα όμως τραγούδι από αυτήν την περίοδο, το “Clown”, περιλαμβάνεται στον κατοπινό του δίσκο “Zorba the freak”.

Η συναυλία έφτασε στα χέρια μου με έναν πολύ απλό τρόπο. Απλά κάποιος μου την χάρισε χωρίς εγώ να εκτιμήσω την μεγάλη αξία αυτών των αρχείων ήχου.

Τα τραγουδια είναι τα εξής:

-01- Sittin’ On The Dock Of The Bay
-02- Heartbreak Hotel
-03- Honky Tonk Woman
-04- Walkin’ The Dog
-05- Μου ‘πες θα φύγω
-06- Truth (ΠΑΠΑΝΤΙΝΑΣ)
-07- It’s Just A Night (ΠΑΠΑΝΤΙΝΑΣ)
-08- Love Has Passed You By (ΝΕΣΤΩΡ)
-09- Ο Μπάμπης ο Φλου
-10- Old Fashioned Days (ΤΖΙΜΟΠΟΥΛΟΣ)
-11- Do It For The USA (ΤΖΙΜΟΠΟΥΛΟΣ)
-12- unknown (BYRDS)
-13- Knockin’ On Heaven’s Door
-14- Not Fade Away

Επίσης βρήκα από την ίδια συναυλία και αυτά τα τραγούδια :

01 Μου Πες Θα Φύγω

02 Truth

03 Is just A Night

04 Love Has Passed to by

05 Unknown Title (ε…. έτσι το βρήκα)

06 Do It For the USA

ΚΑΤΕΒΑΣΕ/ DOWNLOAD την συναυλια του

ΠΑΥΛΟΥ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Το τραγούδι “atom heart mother”  από τον ομόνυμο δίσκο “Atom heart mother” αποτλείτε από 6 μέρη και το συνέθεσαν και τα 6 μέλη της progressive μπάντας Pink Floyd μαζί με τον Ron Geesin.

Το τραγούδι αυτό έχει κάνει μεγάλη εμφάνιση στο κινηματογραφικό φιλμ. Κατα την ταπεινή μου γνώμη πολύ μεγάλη. Ο Stanley Kubrick θέλησε να χρωματίσει με την μουσική αυτή μια από τις πιο δυνατές -σκηνοθετικα σκηνές του.

Την είσοδο στην ταινία κουρδιστό πορτοκάλι ( A Clockwork Orange ).

Απολαύστε με την ανάλογη διάθεση την σκηνή. [έψαξα λίγο να το βρω γιατί το youtube είχε αφαιρέσει πολλά video με την σκηνή αυτή με την δικαιολογία  "The video has been removed due to terms of use violation" ...

Στο wikipedia βρήκα μια πολύ ενδιαφέρον μουσική ανάλυση και τμηματοποίηση του τραγουδιού. [Οπότε δε θα χρειαστεί να την κάνω .. ]

Sections

Father’s Shout (0:00 – 2:54)

Opening with a low Hammond Organ note, a brass section swoops in, creating a dramatic effect. The band then enter with the brass continuing, before the music calms down. Being reprised several times, this part may be seen as the main theme of the piece.

Breast Milky (2:55 – 5:26)

After this, a cello solo begins, accompanied by bass guitar and organ, with drums joining later. This is followed by a reverberating slide guitar solo.

Mother Fore (5:27 – 10:12)

Picking up directly after the last note of the guitar solo, this is a five-minute choir piece, backed by Wright’s organ, Waters’ bass and Mason’s drums.

Funky Dung (10:12 – 15:29)

A simple band jam session, this also contains the second, and much bluesier guitar solo, which quietens into an interesting chanting piece by the choir. The song then slowly builds to another brass and drums section, reprising the main theme from Father’s Shout.

Mind Your Throats, Please (15:30 – 19:13)

The ‘noise’ piece in the song, divided in two parts :

Part one is composed mainly of electronic noises. A distorted voice says “There is now an important announcement!” about 10 seconds before the next part starts. This section ends with a sound effect from the EMI archive, of a steam train passing.

Part two of the “noise” piece uses various instruments fading in and out, many of which are recognisable from earlier in the suite, and also features a Leslie speaker used on a piano, an effect that is used again in Echoes. The same brass part that opens the song is heard over this section, culminating with a distorted voice shouting, “Silence in the studio!” before exploding into …

Remergence (19:13 – 23:43)

… yet another reprise of the Father’s Shout main theme, which then quietens into an abridged reprise of the cello solo, followed by a double layered guitar section reminiscent of the first slide solo. This all leads into a climactic final reprise of the Father’s Shout theme with everything playing, and the choir singing, ending with a very long note from the choir and brass.

Alternate section divisions

Vinyl and most CD editions of the album do not split the suite into physical tracks, and the matching of titles to sections as shown above is not universally accepted. One of the CD editions on EMI has different track divisions as shown below, but this has not been proven to be officially sanctioned, and other divisions have been proposed as well.

1. Father’s Shout (00:00 – 05:20)
2. Breast Milky (5:21 – 10:09)
3. Mother Fore (10:10 – 15:26)
4. Funky Dung (15:27 – 17:44)
5. Mind Your Throats Please (17:45 – 19:49)
6. .Remergence (19:49 – 23:39)

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΔΙΣΚΟ

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family.
Choose a fucking big television, choose washing machines, cars,
compact disc players and electrical tin openers. Choose good
health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed
interest mortage repayments. Choose a starter home. Choose your
friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a
three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics.
Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning.
Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing
game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose
rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable
home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up
brats you spawned to replace yourself.

Choose your future.

Choose life.

Mου δημιουργείται το εξής ερώτημα..
Όλα αυτά τα λέει στη ταινία ειρωνικά..? Είναι junkie και λέει ειρωνικά φτιάξτε σπίτια οικογένειες εγώ δε τα θέλω όλα αυτά.. θα παίρνω ηρωίνη.
Στο τέλος παίρνει τα λεφτά και πλέον 100% απ εξαρτημένος λέει όλο αυτό το στοίχο λίγο διαφορετικά.. δηλαδή διαλέγω μια ζωή με τηλεόραση, ηχοσύστημα, δουλειά, γατιά και παιδιά. Δηλαδή τι θέλει να πει η ταινία. ?
Ή θα συμβιβαστείς ή θα σε περιθωριοποιημένος?
Η πρώτη σκέψη είναι.. τι λέει μωρέ?

Μετά λέω από την έννοια των 2 λέξεων βγάζεις μια άκρη. Συμβιβασμός. Περιθώριο.
Ο καθένας συμβιβάζεται. Σχεδόν. Θέλω τόσο πολύ να υψώσω ανάστημα και να πω ΔΕ ΘΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΩ … αλλά ακόμα και αυτό μου το χουν δηλητηριάσει. Έχουν παλέψει όλοι γύρω μου.. συγγενείς, γνωστοί, η τηλεόραση και όλα, για να με πείσουν πως δε πρέπει να το πω ποτέ αυτό γιατί θα φανώ γελοία.
Έχασα τον ειρμό μου…

Έλεγα λοιπόν πως σχεδόν όλοι δυστυχώς συμβιβάζονται. Και χωρίς να πιάσουν καν την καλή. Γιατί αν την έπιαναν θα λεγα μπράβο καλή συνέχεια. Αλλάζεις και κοινωνική τάξη τώρα και αι στο διάλο. Αλλά εδώ συμβιβάζονται μες την μαύρη τους μιζέρια, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και νομίζουν πως κατάφεραν πολλά στη ζωή τους για να έχουν πλέον άπλετο χρόνο να κάθονται στη τηλεόραση τους να τρώνε μεζεδάκια και να κοιτάνε το Καραμανλή.

Πάλι έχασα τον ειρμό μου. Λέω μήπως η ταινία έχει δίκιο? Μόνο αν είσαι στο περιθώριο μπορείς να γλιτώσεις από αυτό? Τι σκατά είναι το περιθώριο. Εκείνο το άσπρο δίπλα στα τετράδια που σημειώνουν οι δάσκαλοι τα λάθη μας. Όχι! Είναι οι αλκοολικοί, οι ναρκομανείς, οι τζογαδόροι, οι φονιάδες που δε πιάστηκαν ποτέ, οι πουτάνες, μερικοί “ιδεολόγοι” που επιλέγουν να ζουν έτσι.
Το αστικό κράτος άνοιξε αυτό το περιθώριο για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες να τις ρίχνει εκεί μέσα. Αυτοί εκεί μέσα δε θα συμβιβαστούν για κανένα λόγο όπως ο νεοέλληνας/νεοαμερικάνος/.. Δε θα μασουλάνε στη τηλεόραση και δε θα σπουδάζουν τα παιδιά τους με την προοπτική να τα δουν δημοσίους υπαλλήλους.
Καταλήγω πως το περιθώριο αυτό υπάρχει για αυτό το λόγο. Αν δε θες να συμβιβαστείς, πέσε μέσα. Και οι ευαίσθητοι πραγματικά πέφτουν. Άλλος ένας πόντος για το σύστημα.

ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ μετατρέπω αυτό το ποίημα στη ταινία κάποιου John Hodje
Κάπως έτσι.:

I Choose Life. I Choose a job that I want. I don’t Choose a career.I Choose a family.
I don’t Choose a fucking big television, I choose a car because i need it ,
I would be happy if i had a good health, low cholesterol, and dental insurance. I can’t choose my
friends, my life would be better if i did it, but this is more real. I don’t choose anything. Nobody chooses.

I want to Choose MY future, but i can’t.

I Choose life.

Μάλλον δεν έχουμε και πολλές επιλογές.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ:

Director:

Woody Allen

Tagline:

Life is the ultimate work of art

Την Κυριακή το βράδυ πήρα την απόφαση να πάω cinema.. Είχα πολύ καιρό να το κάνω μιας και δεν έχει και τίποτα αξιόλογο συνήθως στα cinema που θα μου τραβήξει το ενδιαφέρον.

Έχει όμως woody allen είπα που είναι
από τους αγαπημένους μου.

Η ταινία κράτησε αρκετή ώρα και ομολογώ πως δε βαρέθηκα καθόλου.
Συνήθως βαριέμαι και θέλω να καπνίσω, αλλά αυτή τη φορά δε το σκέφτηκα καν.

Η ταινία είναι γυρισμένη στη Βαρκελώνη της Ισπανίας. Ο woody allen ξεφεύγει από την αγαπημένη του New York City και καταφεύγει στην Ευρώπη, στη Βαρκελώνη και σε προηγούμενη ταινία του το Matchpoint στην Αγγλία.

Τα πλάνα προσωπικά με ξετρέλαναν. Ήταν αυτό που λέμε .. “ευρωπαϊκά”.. Δεν είχε κάδρα καθόλου, σκεφτείτε δεν είχε σχεδόν κανένα κάδρο την “Μούσα”.

Η Βαρκελώνη, o Gaudi και η επαρχεία έξω από την Βαρκελώνη ήταν σε κάθε γωνιά του έργου.

Οι ερμηνείες πολύ καλές αλλά πιστεύω πως αυτή που έκλεψε την παράσταση ήταν η Penelope Cruz

To υπέροχο σε αυτή τη ταινία ήταν (εκτός από την Scarlett) ότι η τέχνη (βλέπε προηγούμενο απαισιόδοξο ποστ) κυριαρχούσε, από τα πλάνα του woody allen, από τους δρόμους της Βαρκελώνης, από τους πίνακες που ζωγράφιζαν οι ήρωες μέχρι .. τις φωτογραφίες που έβγαζε η Scarlett.

Πολλοί οι πρωταγωνιστές, πολύ καλές οι ερμηνείες, αλλά για μένα η τραγική ηρωίδα ήταν η Vicky (Rebecca Hall). H μόνη που κινδύνεψε να χάσει τα πάντα μιας και ήταν η μόνη που είχε κάτι να χάσει. Η cristina ( Scarlett Johansson) απλά ήθελε να γίνει κάτι και νόμιζε πως με τον Juan Antonio (Javier Bardem) θα γίνει, μια καλλιτέχνιδα που σίγουρα δεν ήταν, άσχετα αν εκτιμούσε την τέχνη.

Νομίζω πως ο κάθε ένας πρωταγωνιστής είχε κάτι μέσα του που ο θεατής ταυτιζόταν μαζί του.

Δικιά μου παρατήρηση:

Σε αυτή τη ταινία και σε όσες δε παίζει ο woody allen τοποθετεί πάντα έναν ρόλο που να τον ενσαρκώνει κατά κάποιο τρόπο. Σε αυτή τη ταινία η scarlett απλά έχει την ίδια νευρικότητα, τα ίδια όνειρα με τον woody allen, την ίδια συμπεριφορα. Η φίλη της την φωνάζει νευρωτική και είναι αυθόρμητη, ακριβώς όπως και o woody allen στις περισσότερες από τις ταινίες του.

Τι μου άφησε η ταινία.?:

Εμένα η Vicky με καθήλωσε και ένιωσα το δράμα της και μέσα στο σινεμά ένιωθα ” δε θα βρούμε ποτέ τον αληθινό έρωτα,, δε θα ζήσουμε τίποτα αληθινό μπλα μπλα.. όλα είναι ψεύτικα και στο τέλος βρίσκουμε έναν άντρα/γυναίκα αποδεκτό από το κοινωνικό σύνολο, αλλά όχι από εμάς”

Στο τέλος στη σκηνή με το όπλο είπα o Woody Allen παίζει με τα νεύρα μας, (δεν ολοκληρώθηκε καμία ερωτική σκηνή νορμάλ) και σταμάτησα να σκέφτομαι.

Αυτά… Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να την δείτε.. και αν δεν έχετε δει woody allen να το κάνετε. Αν πάλι έχετε δει και τον απορρίψατε.. δείτε αυτή τη ταινία, είναι πολύ διαφορετική.

..

Κατεβάστε :

την ταινία (μέσω torrent)

Και τους υπότιτλους

Trailer:

Πειραματίζομαι με το wordpress …

To νέο μου λοιπόν blog έχει να πραγματευτεί πολλά πράγματα..

Μουσική και Ταινίες. Και επειδή είμαι πολέμαχος του free sharing κάθε τι που θα πραγματεύεται το blog θα δίνεται και απλόχερα στον λαό.