Trainspotting – choose!

choose

Choose Life. Choose a job. Choose a career. Choose a family.
Choose a fucking big television, choose washing machines, cars,
compact disc players and electrical tin openers. Choose good
health, low cholesterol, and dental insurance. Choose fixed
interest mortage repayments. Choose a starter home. Choose your
friends. Choose leisurewear and matching luggage. Choose a
three-piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics.
Choose DIY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning.
Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit-crushing
game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose
rotting away at the end of it all, pishing your last in a miserable
home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up
brats you spawned to replace yourself.

Choose your future.

Choose life.

Mου δημιουργείται το εξής ερώτημα..
Όλα αυτά τα λέει στη ταινία ειρωνικά..? Είναι junkie και λέει ειρωνικά φτιάξτε σπίτια οικογένειες εγώ δε τα θέλω όλα αυτά.. θα παίρνω ηρωίνη.
Στο τέλος παίρνει τα λεφτά και πλέον 100% απ εξαρτημένος λέει όλο αυτό το στοίχο λίγο διαφορετικά.. δηλαδή διαλέγω μια ζωή με τηλεόραση, ηχοσύστημα, δουλειά, γατιά και παιδιά. Δηλαδή τι θέλει να πει η ταινία. ?
Ή θα συμβιβαστείς ή θα σε περιθωριοποιημένος?
Η πρώτη σκέψη είναι.. τι λέει μωρέ?

Μετά λέω από την έννοια των 2 λέξεων βγάζεις μια άκρη. Συμβιβασμός. Περιθώριο.
Ο καθένας συμβιβάζεται. Σχεδόν. Θέλω τόσο πολύ να υψώσω ανάστημα και να πω ΔΕ ΘΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΩ … αλλά ακόμα και αυτό μου το χουν δηλητηριάσει. Έχουν παλέψει όλοι γύρω μου.. συγγενείς, γνωστοί, η τηλεόραση και όλα, για να με πείσουν πως δε πρέπει να το πω ποτέ αυτό γιατί θα φανώ γελοία.
Έχασα τον ειρμό μου…

Έλεγα λοιπόν πως σχεδόν όλοι δυστυχώς συμβιβάζονται. Και χωρίς να πιάσουν καν την καλή. Γιατί αν την έπιαναν θα λεγα μπράβο καλή συνέχεια. Αλλάζεις και κοινωνική τάξη τώρα και αι στο διάλο. Αλλά εδώ συμβιβάζονται μες την μαύρη τους μιζέρια, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και νομίζουν πως κατάφεραν πολλά στη ζωή τους για να έχουν πλέον άπλετο χρόνο να κάθονται στη τηλεόραση τους να τρώνε μεζεδάκια και να κοιτάνε το Καραμανλή.

Πάλι έχασα τον ειρμό μου. Λέω μήπως η ταινία έχει δίκιο? Μόνο αν είσαι στο περιθώριο μπορείς να γλιτώσεις από αυτό? Τι σκατά είναι το περιθώριο. Εκείνο το άσπρο δίπλα στα τετράδια που σημειώνουν οι δάσκαλοι τα λάθη μας. Όχι! Είναι οι αλκοολικοί, οι ναρκομανείς, οι τζογαδόροι, οι φονιάδες που δε πιάστηκαν ποτέ, οι πουτάνες, μερικοί “ιδεολόγοι” που επιλέγουν να ζουν έτσι.
Το αστικό κράτος άνοιξε αυτό το περιθώριο για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες να τις ρίχνει εκεί μέσα. Αυτοί εκεί μέσα δε θα συμβιβαστούν για κανένα λόγο όπως ο νεοέλληνας/νεοαμερικάνος/.. Δε θα μασουλάνε στη τηλεόραση και δε θα σπουδάζουν τα παιδιά τους με την προοπτική να τα δουν δημοσίους υπαλλήλους.
Καταλήγω πως το περιθώριο αυτό υπάρχει για αυτό το λόγο. Αν δε θες να συμβιβαστείς, πέσε μέσα. Και οι ευαίσθητοι πραγματικά πέφτουν. Άλλος ένας πόντος για το σύστημα.

ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ μετατρέπω αυτό το ποίημα στη ταινία κάποιου John Hodje
Κάπως έτσι.:

I Choose Life. I Choose a job that I want. I don’t Choose a career.I Choose a family.
I don’t Choose a fucking big television, I choose a car because i need it ,
I would be happy if i had a good health, low cholesterol, and dental insurance. I can’t choose my
friends, my life would be better if i did it, but this is more real. I don’t choose anything. Nobody chooses.

I want to Choose MY future, but i can’t.

I Choose life.

Μάλλον δεν έχουμε και πολλές επιλογές.

Δείτε το trailer της ταινίας.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ:

την ταινία (μέσω torrent)

τους ελληνικούς υπότιτλους